YILMAZ ODABAŞI WEB SİTESİ Untitled 1
 
Yılmaz Odabaşı nın 1980-2014 yılları arasında yazdığı 11 şiir kitabının bir araya getirildiği toplu şiirleri HER ÖMÜR KENDİ GENÇLİĞİNDEN VURULUR, yeni baskısı Öteki Yayınevinden çıktı! ŞARKISI BEYAZ, (Roman)-5. baskısı Öteki Yayınevi nden çıktı! FERİDE (şiir) 15. baskısı Öteki Yayınevinden çıktı! Kitapçılarda ve internet kitap sitelerinde...
    SESİ KALDI
Eklenme tarihi 02.01.2010     Okunma sayısı: 14798    

                                                         

                  S E S İ   K A L D I

                                                       Edip Cansever’in anısına…

        Şairim, masaya: “Kim bulmuştu ki yerini/ Kim ne anlamıştı sanki mutluluktan,” sesini koydu.Nisan’dı; bulutları morarmış bir ilkyazda sesinin yankısı vardı. Onun soruları bütün “İlkyaz Şikayetçileri” nin sorularıyla yağmurlarda sırılsıklamdı…

  Her şey uyarabilirdi içindeki sessizliği. Küreksiz bir teknede çıkarıp flütünü kendinden uzaklara çalardı. Oysa o da bir zaman geçerdi tek yıldızdan üşüyerek; yürüdükçe dizelerinin imbiğinde incelirdi kent.

  Şairim masaya “Umutsuzlar Parkı”nı koydu; park tenhaydı, ama rengarenkti hayat gibi, aşk gibi...Orada sözcükler seviştirdi, dizeleriyle “Sevda ile Sevgi” yi kesiştirdi.  

  Sonrası kalırken, sonsuzlukta şairin sesi...Elden ele, karanfilli! Daha “dağılmış pazaryerlerine benzerken memleket”, kaypak rüyalara kaçardı yüzünde güz izleri taşıyan şairin esmer sevgilisi.

        

    Şairim, masaya “Tragedyalar”ı koydu; destur adlı şiirden ve ateşin böğründe durdu.Yangının alazında şiir demledi, ağladı, seyreyledi.

  Şairim, masaya “Kirli Ağustos” u koydu.Ağustos, kirini güz aylarına emziriyordu; sonra yapraklar sararıp savrulurken şairim ölüyordu.Dizeleri hâlâ “Bakmalar Denizi” ni kulaçlıyordu; onun şiirinin Diyarbakır’da bile imbat kokması belki bundandı...

  Şairim masaya “Sonrası Kalır” ı koydu. “Masanın üstüne ne varsa koydu: masa da masaymış ha/Bana mısın demedi bu kadar yüke." Sonrası kaldıydı, bu doğru...

       

     Birileri az az içinde yaşıyordu; aşkı duyunca bir başına kalıyordu. “Bir pencere az, bir pencere çoğala çoğala.” Şairim bir pencerenin önünde bir karanfile gülüyordu, karanfil ona...

    O ki ölüme dek şiirle hep bir itirazda ve öyle bir tevayuzdu ki yetindi toprakla, bir onunla...

  “Kim bulmuştu ki yerini/ Kim ne anlamıştı sanki mutluluktan?”

 /Unutma, sesi geçti şairimin yorgun, yaslı kalabalıktan.../

                 Yılmaz ODABAŞI/ 1997-Ankara 

        

            




Geri
 
     Yılmaz Odabaşı resmi web sitesi ® 2007